De drie grootste nachtmerries van zwemmers?
We hebben een lijstje voor je gemaakt…
Iedere zwemmer heeft ze: kleine rituelen, vaste gewoontes en bijgeloof waar je je bijna krampachtig aan vasthoudt vóór een race. Een bepaalde volgorde bij het aantrekken van je pak, drie keer je bril rechtzetten, nog even op de blokken tikken alsof je daarmee de watergod gunstig stemt. Maar, eerlijk is eerlijk: er zijn dingen die veel enger zijn dan een ‘ongunstig ritueel’. Dingen die zwemmers ’s nachts wakker kunnen houden. Hier komen ze.
1. De nachtmerrie van de valse start
Je hebt er maanden voor getraind. Elke start honderden keren geoefend. Alles klopt. Je voelt je scherp, klaar en gefocust. Je staat op het startblok, het fluitsignaal klinkt. Je klimt omhoog, ademt in, spieren gespannen als veren.
‘Take your marks…’
En dan… waarom duurt het zo lang?! Je benen staan al op ontploffen. Je lichaam wil maar één ding: gaan. En precies op dat ene moment gebeurt het ondenkbare: je beweegt nét iets te vroeg en…maakt een valse start, neee! Je plonst het water in alsof je nog moet leren zwemmen. Ondertussen hoor je al de officials die de race stilleggen. De rest van het veld mag terug. Jij klimt druipend uit het water. Drama.
Het ergste? Iedereen weet: dit kan zelfs de besten overkomen. Maar, op dat moment voelt het alsof de wereld even stopt.
2. Wanneer je materiaal je in de steek laat
Herinner je je nog de World Aquatics Championships Rome 2009, het tijdperk van de beruchte polyurethaanpakken? In die dagen was het geen vreemd gezicht om zwemmers in de kleedkamer of zelfs op het startblok te zien worstelen om in hun pak te komen. Soms scheurden ze bijna meteen zodra er ook maar een beetje spanning op kwam te staan.
Gelukkig zijn de moderne high-tech pakken vandaag een stuk betrouwbaarder. Maar, stel je even voor: je zwempak scheurt vlak voor je race, of erger nog, op het startblok zelf. Wat doe je dan? Paniek is nog zacht uitgedrukt.
En dan je badmuts… die scheurt terwijl je hem net opzet voordat je het startblok op moet. Je kijkt om je heen in stille wanhoop, hopend op hulp van je ploeggenoten, terwijl je voelt dat je race eigenlijk al voorbij is nog vóór hij begonnen is.
En je zwembril? Hoe vaak trek je die band niet zo strak mogelijk achter je hoofd om te voorkomen dat hij afgaat bij de startduik? Zo strak dat je bijna denkt dat je ogen eruit gaan springen. En toch kan het gebeuren dat je bril bij de startduik loskomt, vol water loopt en je de rest van de race praktisch blind zwemt. En wat kun je dan nog doen? Juist: vertrouwen op je techniek en hopen dat niemand stiekem de lengte van het bad heeft aangepast.
3. Ongeïdentificeerde objecten in het water
Zwemmers hebben een bijzondere relatie met water. Idealiter is het helder, warm, perfect gedoseerd en het liefst klinisch schoon. De realiteit? Die is iets minder romantisch. In een zwembad waar dagelijks honderden mensen doorheen gaan, is het water soms, laten we zeggen, ‘vol leven’.
En dan gebeurt het. Je voelt iets tussen je vingers of iets raakt je arm. Direct schiet je in de alarmstand. Wat was dat?! Meestal is het iets onschuldigs: een pluk haar, een beetje pluis, of iets wat je liever niet nader onderzoekt. En in open water kan het nog creatiever worden: bladeren, insecten, of andere verrassingen uit de natuur. Op dat moment besef je: zwemmen is niet alleen sport. Het is ook een subtiel spel van mentale overleving.
Natuurlijk is dit allemaal maar een verhaal over onze angsten, de angsten die elke zwemmer kent. Misschien alleen om ze uit te drijven of simpelweg omdat wij zwemmers nu eenmaal een wat vreemd soort wezens zijn!